مطالعه آنتیبادیهای Anti Phospholipid (aPL) از سال 1906 آغاز شد. مشخص شد که کاردیولیپین، فسفولیپید اصلی در تست سیفلیس است. بعدها، این آنتیبادیها با اختلالات خودایمنی مانند لوپوس و سندروم شوگرن مرتبط شناخته شدند. β2-گلیکوپروتئین I (β2GPI) بهعنوان کوفاکتور کلیدی در تنظیم انعقاد خون و اتصال به فسفولیپیدهای آنیونی شناسایی شد.
کاردیولیپین رایجترین آنتیژن در تعیین aPL با روش ELISA است، هرچند استفاده از فسفاتیدیل سرین میتواند حساسیت تشخیصی را افزایش دهد اما جایگزین کامل کاردیولیپین نیست.