Anti-Cardiolipin IgM

تحقیقات درباره آنتی‌بادی‌های ضد فسفولیپید از سال ۱۹۰۶ آغاز شد و در دهه ۱۹۵۰ مشخص شد که بسیاری از افرادی که آزمایش سیفیلیس مثبت دارند، به بیماری مبتلا نیستند و بیشتر دارای اختلالات خودایمنی مانند لوپوس (SLE) و سندرم شوگرن هستند. در سال ۱۹۷۲ اصطلاح “آنتی‌کوآگولانت لوپوسی” معرفی شد، که با افزایش خطر ترومبوز همراه است، نه خونریزی.

تست Anti-Cardiolipin IgM بر اساس اتصال آنتی‌بادی‌ها به کمپلکس کاردیولیپین و β2-گلیکوپروتئین انجام می‌شود. پس از انکوباسیون و شستشو، آنتی‌بادی‌های کلاس IgM با محلول کونژوگه تشخیص داده می‌شوند. سپس با افزودن سوبسترا رنگ ایجاد شده و شدت آن، که با غلظت آنتی‌بادی IgM متناسب است، اندازه‌گیری می‌شود.