Anti-Cardiolipin IgG

تحقیقات درباره آنتی‌بادی‌های ضد فسفولیپید از سال ۱۹۰۶ آغاز شد و در دهه ۱۹۵۰ مشخص شد که بسیاری از افرادی که آزمایش سیفیلیس مثبت دارند، به بیماری مبتلا نیستند و بیشتر دارای اختلالات خودایمنی مانند لوپوس (SLE) و سندرم شوگرن هستند. در سال ۱۹۷۲ اصطلاح “آنتی‌کوآگولانت لوپوسی” معرفی شد، که با افزایش خطر ترومبوز همراه است، نه خونریزی.

آنتی‌بادی‌های ضد فسفولیپید (aPL) به فسفولیپیدهای آنیونی مانند کادیولیپین و فسفاتیدیل سرین حمله می‌کنند. این آنتی‌بادی‌ها معمولاً علیه ترکیب β۲-گلیکوپروتئین و فسفولیپیدهای آنیونی هستند. آزمایش Anti-Cardiolipin IgG بر اساس اتصال آنتی‌بادی‌ها به ترکیب آنتی‌ژنی بین کادیولیپین و β۲-گلیکوپروتئین است. تغییر رنگ در آزمایش ELISA نشان‌دهنده غلظت آنتی‌بادی‌های IgG در نمونه است.